Błogosławiony Wincenty Kadłubek i umiłowanie Eucharystii
Błogosławiony Wincenty Kadłubek miał wyjątkową cześć do Najświętszego Sakramentu. Zewnętrznym wyrazem tej miłości i kultu Eucharystii jest wprowadzenie przez niego zwyczaju palenia wiecznej lampki przed tabernakulum. Po raz pierwszy miało to miejsce w katedrze na Wawelu. Symbol ten stanowił niezwykłą formę reakcji na niektóre herezje owego czasu, podkreślając w szczególny sposób wiarę, cześć i szacunek dla Najświętszych Postaci przechowywanych w Kościele. Tradycja podaje, że oprócz katedry na Wawelu, gdzie biskup Kadłubek zapalił wieczną lampkę przed Najświętszym Sakramentem, wieczne światło płonęło także w kolegiacie NMP w Kielcach, a niebawem ten zwyczaj upowszechnił się także w całej naszej ojczyźnie. W ten sposób bł. Wincenty był pierwszy polskim biskupem, który przeszedł do historii „jako pionier i jako wyjątkowy czciciel Sakramentu Ołtarza, zapalając na ziemiach polskich wieczny znicz eucharystyczny, by płonął równocześnie i wiecznych lampkach, i w sercach jego współrodaków”.
Błogosławiony Kadłubek nauczał, że w Eucharystii, wraz z sakramentem pokuty, znajduje się „potencjał sił duchowych, moralnych, religijnych i społecznych” oraz „twórcze siły nadprzyrodzone wzbogacające osobowość człowieka w miłość ewangeliczną”. Warto dodać, że zawsze kiedy Wincenty miał podjąć ważne decyzje, przebywał w obecności Jezusa, wpatrując się w Niego i wsłuchując się w Jego głos.
W 1215 roku biskup Wincenty wszedł w skład polskiej delegacji uczestniczącej w Soborze Laterańskim IV. Sobór ten zapisał się w historii jako jeden z najdonośniejszych w dziejach Kościoła. Ojcowie Soborowi, w tym nasz błogosławiony Biskup Krakowski, wprowadzili kilka ważnych postanowień doktrynalnych i reform. Uchwały IV Soboru Laterańskiego dochowały się w postaci 70 kanonów, wśród których znalazł się użyty po raz pierwszy termin przeistoczenie, w odniesieniu do prawdziwej przemiany chleba w Ciało Chrystusa, a wina w Jego krew, jaka dokonuje się podczas Mszy Świętej. Wtedy także ustalono obowiązującą do dzisiaj praktykę, aby przynajmniej raz w roku przystępować do sakramentu pokuty i pojednania i Komunii Świętej. Istotny wkład w rozwój tych eucharystycznych praktyk pobożnościach miał Mistrz Wincenty Kadłubek.