Dlaczego aborcja jest wielkim złem?
Aborcja to zabieg, który ma na celu przerwanie rozwoju życia ludzkiego w okresie prenatalnym, przed narodzeniem dziecka. Zjawisko to opisywali już w starożytności Platon i Arystoteles. Była o nim mowa w kodeksie Hammurabiego, który nakładał surowe kary na osoby biorące udział w zabiciu nienarodzonego dziecka. W naszej epoce obserwujemy coraz częściej jak wiele państw ułatwia dostęp do tego procederu, a niektórzy wręcz nawołują do tego, żeby aborcję uznać za jedno z praw człowieka. Zupełnie inaczej sprawę stawia Katechizm Kościoła Katolickiego, który naucza: „Pośród praw człowieka na pierwszym miejscu znajduje się prawo do życia, oraz obrona życia w chwili poczęcia. Przerywanie ciąży jest wielkim złem, które należy ukazywać: życie ludzkie od chwili poczęcia winno być szanowane i chronione w sposób absolutny. Już od pierwszej chwili swego istnienia istota ludzka powinna mieć przyznane prawa osoby, wśród nich nienaruszalne prawo każdej niewinnej istoty do życia” (KKK 2270).
Zabieg przerywania ciąży został wielokrotnie potępiony w nauczaniu Kościoła Katolickiego, m.in. w takich orzeczeniach jak deklaracja Kongregacji Nauki Wiary o przerywaniu ciąży Quaestio de abortu, czy encyklika Jana Pawła II Evangelium Vitae. Stanowisko Kościoła w sprawie aborcji wynika wprost z piątego przykazania Dekalogu: ,,Nie zabijaj”. Kościół naucza, że od momentu poczęcia ludzki zarodek jest człowiekiem, który posiada takie samo prawo do życia i taką sama godność jak człowiek po urodzeniu. Dlatego aborcja jest zabójstwem. Ponadto należy pamiętać, że każdy zabieg przerwania ciąży jest zaplanowany i wykonany w sposób w pełni świadomy, stąd jest grzechem wołającym o pomstę do nieba. Jakakolwiek ingerencja w życie dziecka nienarodzonego jest moralnie niedopuszczalna, jeżeli nie służy jego dobru. Stąd rozpowszechniona obecnie diagnostyka prenatalna jest pozbawiona wartości, jeśli ma ona tylko na celu stwierdzenie wady genetycznej i stanowi podstawę wskazania konieczności do wykonania tzw. ,,aborcji terapeutycznej”. Nieuzasadnione jest także nazywanie środków antykoncepcyjnych, które w rzeczywistości są środkami wczesnoporonnymi.
Aborcja jest grzechem, który obciąża każdego kto uczestniczy w zabiciu dziecka nienarodzonego, w zależności od stopnia świadomości i dobrowolności udziału w tym akcie. Są sytuacje, gdy kobieta zostaje zmuszona psychicznie, lub fizycznie do aborcji przez męża lub ojca dziecka. Gdy jest nieletnia może ulegać namowom matki. W sytuacjach gdy jest zmuszona do aborcji wbrew swojej woli, jej odpowiedzialność moralna może być nawet mniejsza niż osób, które ją do takiego kroku doprowadziły. Lekarz, który zabija nienarodzone dziecko czy asystująca mu pielęgniarka, jeśli czynią to świadomie i dobrowolnie popełniają akt zabójstwa. Mają w niej współudział także te osoby, które pozwalają w danym miejscu medycznym stwarzać warunki do popełnienia aborcji. Podobnie działacze społeczni czy politycy, którzy ustanawiają prawa proaborcyjne lub dążą do ich wprowadzenia, włączając je w program polityczny swojej partii. Wszyscy zatem, którzy doprowadzają do aborcji lub ją w jakiś sposób umożliwiają ponoszą za nią moralną odpowiedzialność.
Katechizm Kościoła Katolickiego oraz Kodeks Prawa Kanonicznego stwierdzają, że kto spowoduje przerwanie ciąży podlega karze ekskomuniki. W praktyce oznacza to, że nie może przyjmować sakramentów ani być rodzicem chrzestnym. Osoby które w życiu publicznym są zwolennikami aborcji nie mogą uzyskać rozgrzeszenia, oraz przyjmować Komunii Świętej. Ekskomunika jest formą prawnego zapobiegania aborcji oraz sposobem wychowania do poszanowania życia poczętego. Ma na celu pobudzić wrażliwość sumień i przestrzec wierzących przed popełnieniem zabójstwa nienarodzonych. Kościół przyjmuje takie osoby do wspólnoty jeśli przystąpią do sakramentu pokuty i szczerze żałują za swój grzech.